Tibet - 2000
Deel 3

De debatten in het Sera-klooster



Versiering bij het Sera-klooster.
(De versiering van de kloosters is altijd heel erg kleurrijk en bestaat voornamelijk uit plantaardige motieven. Vaak is bijvoorbeeld de lotusbloem te herkennen. De bedoeling van de versiering is om aan te geven dat de mens net als planten en dieren deel uitmaakt van de kosmos. Bij het intensief, aandachtig bekijken van de versiering begint bij de beschouwer de verdieping van het bewustzijn om door te dringen in de leer van het Boeddhisme. De versiering is dus niet alleen een kunstzinnige uiting van het Boeddhisme, maar heeft tegelijk de functie om de mens open te stellen voor de Boeddhistische leer.)

Het Sera-klooster zelf heeft niet echt veel te bieden. Er zijn wel fraaie rotsschilderingen die al behoorlijk oud schijnen te zijn. Deze worden, gezien de heldere kleuren die ze hebben, waarschijnlijk wel regelmatig opgefrist.



De Sera-kora in beeld.
(Overal langs de kora, die met de klok mee gelopen moet worden, zijn er rotsschilderingen voor de meditatie. De teksten daarbij - sutra's - zijn steeds delen van de geschriften van het Boeddhisme.)





Deze getrouwde vrouw loopt de Sera-kora alleen.
(Bij het begin van haar meditatierondes heeft ze acht kiezelsteentjes bij zich en na elke hele ronde legt ze een steentje neer op de plek waar ze begonnen is. Als ze er acht heeft neergelegd heeft ze dus acht rondes (= acht keer de afstand van de kora) afgelegd. Zij is op deze foto alleen, maar meestal wordt de kora door de pelgrims samen met bekenden gelopen. Na de meditatieronde gaan ze dan samen gezellig uitrusten met yakboterthee.)

Het interessantst in het klooster zijn de zogenaamde debatten in de kloostertuin. Deze vinden daar iedere middag plaats. De jongerejaars monniken, zo'n 250 (!) 'overhoren' elkaar in de stellingen van de Boeddhistische leer. Dat gebeurt in de Tibetaanse kerktaal. Voor de Chinezen is die, net als voor ons, abracadabra. Zelfs de gewone Tibetanen kunnen die niet verstaan. Op mijn vraag of er ook Chinese monniken zijn krijg ik geen antwoord. Dat vind ik veelbetekenend!

In de kloostertuin is het een enorm lawaaiige toestand: een monnik staat op ongeveer twee meter van een in lotushouding zittende monnik en komt met een vraag luid schreeuwend en met een krijgshaftig handgeklap plotseling naar voren tot vlakbij de zittende en blijft stokstijf bij de zittende wachten op het antwoord op de vraag. Is het antwoord goed dan trekt de vragensteller zijn 'kralenkrans' over zijn arm naar boven. Is het antwoord fout of niet goed genoeg dan wordt de kralenketting boven het hoofd van de zittende een paar maal rondgedraaid. Is het antwoord heel erg verkeerd dan wordt de zittende met het kralensnoer twee maal achter op het hoofd geslagen.



De vraag wordt gesteld terwijl de zittende monnik zeer aandachtig luistert.

De zittende monnik heeft antwoord gegeven en wacht af wat de vragensteller met de kralenketting gaat doen.

Het lawaai van de klappende handen en het dreigende geschreeuw bij de vraag is werkelijk ongekend. Fascinerend, intrigerend. De hele sessie gaat ongeveer een uur of anderhalf zonder ophouden door en dan worden de rollen van vraagsteller en antwoorden omgedraaid. Ergens in het midden van de tuin zit, zo te zien glimlachend, een oudere, 'hogere' monnik die af en toe wordt geraadpleegd of wel het juiste antwoord is gegeven.

Het einde van deze 'studiemiddag' maken wij niet meer mee, omdat wij nog 'boodschappen' (= souvenirtjes kopen) moeten doen op de Pelgrimsmarkt op het Barkhorplein in Lhasa. Op de markt worden een paar geweven handtasjes (Chinees?) en een authentiek Tibetaans gebedsmolentje ons eigendom.


Terug in het hotel valt ons gebedsmolentje uit elkaar en blijkt er in het cilindertje een papieren gebedsrolletje te zitten. Ineens begrijpen we dan waarom alle pelgrims met gebedsmolentjes rondlopen.


<-- Tibet 2000: Deel 2 Tibet 2000: Deel 4 -->


© Ben de Graaf Bierbrauwer

Reacties naar benilse@quicknet.nl
www.bgbpix.nl