Egypte
Deel 5

Het was een onvergetelijke nacht in de 'Witte Woestijn'. Slapen onder de blote hemel is sowieso al een bijzondere ervaring. Het was nieuwe maan dus we konden de eindeloze hoeveelheden sterren veel beter bekijken dan in Nederland met al die lichtverontreiniging. Vooral het aantal vallende sterren dat we zagen was opvallend.

Maar het onvergetelijke zat 'm meer in iets anders: er was beweging in het dierenrijk. Geluiden van roofvogels (?) en gehuil van en geblaf van honden(?) in de verte. Er kwam ook regelmatig een woestijnvos langs. Hij maakte me wakker door aan me te snuffelen. Ik schrok daar toch wel van. Ik keek hem recht in de ogen. Hij schrok ook van mij en ging daarna verder op zoek naar iets wat te eten zou kunnen zijn. Daarmee maakte hij ook andere reisgenoten wakker.

Er waren trouwens al meer medereizigers wakker geworden doordat er een paar gigantische schorpioenen een schuilplaats zochten onder hun dekens. Iedereen werd erbij gehaald om die toch wel gevaarlijke beesten van het kampement weg te krijgen. Een prik van een schorpioen is bepaald geen pretje!

Van slapen kwam dus niet al te veel. Maar eigenlijk was dat helemaal niet zo erg, want nu konden we de zonsopkomst tenminste wakker meemaken.








Doordat er steeds meer licht kwam, van schemering achter de horizon tot volle zon, zagen we het landschap van minuut tot minuut wakker worden: de kalkrotsen veranderden van zwarte spookachtige vormen langzaam via grijsblauw naar fonkelend wit! Werkelijk sensationeel!

Al te lang konden we er helaas niet van genieten, want we moesten vandaag nog een aardig eindje rijden. Vandaag was het einddoel de oase van Kharga. Dus inpakken en wegwezen!

Stiekem maakten we nog wel behoorlijk wat omweggetjes tussen de kalkbergen door, zodat we nog wat langer konden genieten van dit natuurfenomeen.


Na een paar uurtjes rijden stopten we midden in Farafra. Onze aandacht werd daar getrokken door beelden die langs de kant van de weg in een 'tuin' voor een huis stonden.




Het waren beelden van de bekende Egyptische kunstenaar Badr. Hij had zijn huisatelier omgebouwd tot een museum en maakte beelden van allerlei materialen. Wij vroegen ons af of het echte kunst was. Een vreemde vraag misschien, maar die twijfel werd opgeroepen door de beelden van Badr zelf. Hij maakt hoofdzakelijk beelden van mensen die in de oase bezig zijn met hun dagelijkse arbeid. Het zijn eigenlijk allemaal karikaturen. Het karikaturale zat 'm voornamelijk in de fantastisch uitgewerkte koppen van de figuren. Al met al, kunst of geen kunst, misschien volkskunst, maar toch zeker wel de moeite waard om een tijdje bij stil te staan.

Na het museum van Badr struinden we nog heel even door het oude dorp. Ook hier woonden nog steeds hele gezinnen tussen de ingevallen lemen huizen.

In een smal straatje vermaakten twee jongetjes zich met een spelletje dat ik mij nog uit mijn kindertijd herinnerde. Pinkelen! Hun spelregels waren precies hetzelfde als die van ons in 1945! Ik wist werkelijk niet dat dat spelletje nog bestond! Het is natuurlijk wel best geschikt voor mensen die geen geld hebben te besteden voor speelgoed. Erg goedkoop! Je speelt het met minstens twee spelers en je hebt alleen maar een stokje van ongeveer 75 centimeter nodig en een pinkelhoutje. Dit is een kort stukje hout dat aan beide zijden puntig is gesneden.


Verder reden we de hele middag door de woestijn naar Dachla. Best wel een saaie rit want er was onderweg in die lange rit helemaal niets te beleven. Het enige dat we tegenkwamen waren kleine zandheuveltjes op de weg. Dat gaf heel af en toe wat ongemakken met het busje waarin we reden. De Toyota hadden we in Farafra achtergelaten en omgeruild voor een busje. Dat begon als die door het zand reed nogal gemakkelijk te schuiven. Gelukkig kwamen we zonder narigheid bij het hotel in Dachla.


<-- Egypte: Deel 4 Egypte: Deel 6 -->


© Ben de Graaf Bierbrauwer

Reacties naar benilse@quicknet.nl
https://bgbpix.nl