LibiŽ: Deel 4



Het begin van de weg van Murzuq naar de wadi Uan Muhugiagg is een kaarsrechte asfaltweg door het zand naar de horizon. Onderweg valt toch nog wel het een en ander te beleven. Het is werkelijk ongelooflijk, maar middenin die gortdroge zandwoestijn is een put waar een herder zijn enorme schapen- en geitenkudde laat drinken. Een eind verderop zien we een zeer ondiepe grote plas water waarin een paar blauwe reigers naar voedsel zoeken. Op de weg komen we ook een soort moderne transhumance tegen. Er worden kamelenkuddes en ook schapen, geiten, ezels en paarden met vrachtwagens van de ene plaats naar de andere gereden. Om een betere plek om te grazen te vinden? Of gaat alles naar de slacht?



... om mijn onderweg naar de wadi Uan Muhugiagg gemaakte foto's te bekijken.

Na een flink aantal kilometers naar het westen over 'de weg naar de horizon' staat net buiten Ubari een enorme wegwijzer: er staat "50 km" op, maar de rest van de tekst is alleen leesbaar voor mensen die Arabisch kunnen lezen en begrijpen. Onze chauffeur zegt dat dat bord de weg aangeeft door de woestijn naar de Akakus.

Die weg blijkt een track te zijn door een totaal ander soort woestijn. De bodem ligt bezaaid met rotsblokken, soms klein, soms groot. Ergens Ė in een onafzienbare woestijn is het altijd 'ergens' Ė liggen de resten van een oerwoud, versteend en daardoor nauwelijks herkenbaar als oerwoud. Een onafzienbaar veld van versteende boomstompen met hier en daar een overeind staande versteende stam.



... om mijn onderweg naar de wadi Uan Muhugiagg gemaakte foto's te bekijken.

Uiteindelijk leidt de 'weg' naar een van de vele wadi's in het zuidwesten van LibiŽ. Dit is de streek waar de oudste vindplaatsen van menselijke activiteiten in Noord-Afrika zijn aangetroffen.

Wij houden een stop bij de wadi Uan Muhugiagg. Het is de wadi waar veel petrogliefen in de oeverwanden zijn gekerfd. Deze inscripties zijn gemaakt door jagers uit de oertijd en ook door rondtrekkende nomaden. Die nomaden trokken met hun vee in de gortdroge zomers met hun kuddes van de wadi naar de de bergen van de Akakus. Die transhumance vond volgens wetenschappers al vanaf 7000 jaar geleden plaats. Overal lieten de jagers en de nomaden sporen achter: inscripties, tekeningen en zelfs mededelingen.

De wadi is ongeveer 10 kilometer lang en loopt van noordoost naar zuidwest. De wanden aan de zuidzijde liggen de hele dag in de schaduw en daardoor zijn de inscripties nauwelijks zichtbaar. Op de wanden aan de noordkant staat de zon de hele dag en zijn de inscripties duidelijk te zien door de schaduwwerking.

De meeste petrogliefen daar zijn voorstellingen van dieren die in Noord-Afrika voorkwamen: leeuwen, giraffes, struisvogels, nijlpaarden en moeflons. Daar heb ik de foto's gemaakt, maar zelfs daar waren de inscripties soms moeilijk te vinden en te fotograferen.



... om mijn in de wadi Uan Muhugiagg gemaakte foto's te bekijken.


<-- Lees terug Lees verder -->


© Ben de Graaf Bierbrauwer

Reacties naar benilse@quicknet.nl
https://bgbpix.nl