Een nostalgische toer over de Peloponnesos
Deel 16

01 02 03 04 05 06 07 08 09 10
11 12 13 14 15 16 17 18    


Op de grote weg van Kardamili naar het zuiden ligt aan een prachtige baai het plaatsje Stoupa. Het heeft een geschiedenis die we tegenwoordig in Griekenland veel vaker tegenkomen. Vroeger was het een plek voor een paar ondernemende backpackers, compleet met naaktstrand en softdrugs en n, na een Geheimtipp in de Duitse media, werkelijk overstroomd door Duitse toeristen met alle gevolgen van dien: van het idyllische vissersdorpje met een klein strandje verworden tot een luxe parasolgebeuren op grote schaal. Er is nog net geen hoogbouw, maar 'zon, zee en strand' betekent nu wel massatoerisme. De geur van allerlei zonbeschermingsmiddelen is in de wijde omgeving te ruiken.






Toch is er in de Mani als je goed om je heen kijkt nog van veel moois en interessants te genieten, en zeker niet alleen van de zeeschappen en de ongerepte natuur met de wilde Taygetos op de achtergrond.


Er zijn ook de tientallen verborgen liggende kleine dorpjes met hun hoge (uitkijk)torenhuizen en talloze kleine kerkjes en kapelletjes met binnen en buiten oude fresco's. De wat grotere kerken staan meestal dicht langs, soms zelfs p de weg of middenin de dorpjes. Ze hebben vaak een koepel en zijn gewoonlijk opgetrokken uit grote blokken natuursteen uit de omgeving met daartussen als versiering een laag van kunstig gemetselde rode bakstenen.




De kleine kerkjes zijn bijna niet als kerk te herkennen. Ze liggen verborgen tussen de huizen of zomaar ergens in het veld. Het loont zeker de moeite om te proberen die ook van binnen te bekijken. Vele hebben muurschilderingen uit de achttiende en negentiende eeuw.









Vaak zijn de voorstellingen op de muurschilderingen (fresco's) nauwelijks te herkennen. Ze hebben dikwijls te lijden gehad van vochtige muren en schimmels. Soms zijn ze ook beschadigd doordat er kalk overheen gesmeerd is die er later weer is afgebikt. En ook hebben de Turken in het verleden schade aangebracht door de ogen en het gezicht kapot te krassen. In hun geloof mochten geen personen worden afgebeeld.

Wat kan men doen met een beschadigd fresco? Overschilderen? Dat kan inderdaad een optie zijn, maar dat is dan duidelijk zichtbaar anders dan het oorspronkelijke fresco. Men gebruikt dan andere verfsoorten met veel helderdere kleuren. Restaureren? Dat kn, maar goed restaureren is verschrikkelijk duur en daardoor zeker voor kleinere kerkgenootschappen geen haalbare kaart. Over overschilderen doen de Grieken trouwens niet moeilijk, omdat het hen immers altijd vooral om de inhoud van de voorstelling gaat.

Veel van de oorspronkelijke fresco's gaan helaas toch verloren, of men laat ze maar zoals ze zijn en verkommeren verder.







Ergens staat vlak langs de weg iets heel bijzonders. Een zeer vermogende Griek heeft een Byzantijns kerkje verrassend goed nagebouwd.




Het ziet er echt uit als een oud gerestaureerd kerkje. Het lijkt misschien ook zo echt omdat het op het erf staat van een zeer oud piepklein kloostertje. Als je goed kijkt zie je toch wel dat alles heel nieuw is.



<--Peloponnesos: Deel 15 Peloponnesos: Deel 17-->


© Ben de Graaf Bierbrauwer

Reacties naar benilse@quicknet.nl
https://bgbpix.nl