Een nostalgische toer over de Peloponnesos
Deel 23

01 02 03 04 05 06 07 08 09 10
11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27 28    


Neapoli lijkt zo'n beetje het einde van de Peloponesos, maar met enige moed en durf kan men nog een stukje verder en dat is werkelijk zeer de moeite waard. Ongerepte natuur en een paar mooie dorpjes met de witte huizen tegen de bergen aangekleefd.




Pal voor Agios Nikolaos zie je een schitterend gelegen kerk met kerkhof en dan komt er een tocht die vroeger praktisch onmogelijk was en enkele jaren geleden zelfs alleen maar te voet kon worden gemaakt. Toen: drie uur te voet over een geitenpaadje naar het haventje van Profitis Ilias. Nu: over asfalt in tien minuten!

Vroeger was het al ver weg van de bewoonde wereld en dat is het nog steeds. Sowieso waagde geen enkele toerist zich naar dit werkelijk adembenemend mooie Griekse plaatsje. En ook nu komt er geen toerist. Het blijft heel erg tijdrovend om er te komen. Gelukkig maar! Zo blijft er tenminste nog een piepklein stukje Griekenland echt Grieks.












Vanaf dat zuidelijkste puntje van Griekenland moet je een heel eind over dezelfde weg als waarop je gekomen bent weer terug naar de bewoonde wereld. Je komt dan eerst bij Monemvasia. Monemvasia is tegenwoordig een van de weinige plaatsen aan de oostkant van de Peloponnesos die beslist een must is om te bezoeken.

We waren er in 1965 langsgereden zonder verder te kijken. Het was een eiland en je kon er alleen maar met natte voeten naar toe. In 1982 kwamen we er weer langs en het eiland was toen verbonden met het vasteland door een dam met een brug. Uiteraard zijn we toen de vreemde rotsklont van 300 meter hoog met een beneden- en een bovenstad goed gaan bekijken.

Alles was er puur Byzantijns, maar het waren slechts resten van huizen en kerken die we zagen. De benedenstad was voor ons een rommelige oninteressante boel. De bovenstad was alleen zwetend en hijgend te bereiken over een in de rots uitgehakte trap. Helemaal boven was verreweg het interessantst omdat daar nog het een en ander overeind stond en je had daar natuurlijk ook een prachtig uitzicht naar alle kanten over de zee. Eigenlijk bleef Monemvasia voor ons een tamelijk gesloten Byzantijns boek. Dat bleek later toen we in 2021 de reisgidsen raadpleegden voor weer een bezoek.

Tegenwoordig trekt de bijzondere rots erg veel toeristen, omdat het voor iedereen na een bezoek aan de Byzantijnse stad Mystras een mooie aanvulling is op de kennis over het Byzantijnse rijk in de Middeleeuwen. Zowel in de boven- als in de benedenstad zijn de gebouwen en de kerken prachtig gerestaureerd. Veel huizen worden nu zelfs weer bewoond; er zijn nu (souvenir)winkeltjes, restaurantjes, kortom de stad leeft weer.

Wij wilden dus in 2021 Monemvasia opnieuw gaan opzoeken. Helaas bestond de camping tegenover de rots niet meer en hoe we verder ook zochten, er was in de buurt van de bezienswaardigheid geen enkel plekje te vinden waar we ons campertje ook maar voor een uurtje konden neerzetten. In de wijde omtrek was er zelfs in de bermen van de weg niet te parkeren. Overal stonden grote Duitse campers en gehuurde auto's. We hebben toen helaas de rots rechts moeten laten liggen en zijn doorgereden naar de camping aan de Zaritsibaai.



Er is ook een geheel andere weg om naar de camping aan de Zaritsibaai te gaan. Die andere route leidt vanuit het zuiden vanaf Skala door het bergachtige, vrijwel onbewoonde binnenland en komt uiteindelijk ook aan de oostkust bij Leonidion.




Een richtpunt om de juiste weg naar Leonidion te nemen is het witgekalkte klooster van Aghios Nikolaos Sinyza dat zeer hoog aan de ingang van een prachtige kloof ligt. Aan de andere kant van die kloof ligt Leonidion.



Leonidion zelf is wel levendig, maar toch wel enigszins teleurstellend. Het is het enige dorp in de wijde omtrek waar winkeltjes en restaurantjes zijn, maar verder is er niet veel vertier, waarschijnlijk omdat het niet direct aan zee ligt. De strandjes liggen een paar kilometer van het dorp af. Van Leonidion naar de camping Zaritsi loopt de weg steeds langs de kust.


In 2013 en 2016 waren we ook al eens op de camping Zaritsi neergestreken. Er was toen aan het strand een visrestaurantje met zeer verse in de baai gevangen vis. In 2021 bestond dat niet meer, maar er was wel aan de weg een restaurantje bijgekomen met een ongelooflijk uitgebreide kaart met allemaal specialiteiten die stuk voor stuk de tong streelden. Een waar genot om daar te eten!




Natuurlijk gingen we nooit naar die camping vanwege de mogelijkheid om daar lekker te kunnen eten, hoewel dat een prettige bijkomstigheid was, maar vanzelfsprekend altijd voor die wondermooie kalme zee. Wat zullen we die missen!


<--Peloponnesos: Deel 22 Peloponnesos: Deel 24-->


© Ben de Graaf Bierbrauwer

Reacties naar benilse@quicknet.nl
https://bgbpix.nl