Een nostalgische toer over de Peloponnesos
Deel 20

01 02 03 04 05 06 07 08 09 10
11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27 28    


Om diverse redenen hebben wij de oostelijke kanten van de drie 'vingers' van de Peloponnesos nooit prettig gevonden om voor wat langere tijd te blijven. Ik geef het toe: het zijn uiteenlopende en voor anderen nogal merkwaardige redenen!

+ Wij willen als we met ons campertje ergens staan, altijd de zon in de zee zien ondergaan.
+ Bij alle drie de vingers zijn de mogelijkheden om aan de oostkant aan zee te komen erg beperkt.
+ Er zijn aan de oostkant erg weinig zandstranden.
+ Er zijn weinig goede wegen aan de oostkanten.
+ Aan de oostkanten zijn overal bergruggen: daardoor gaat de zon vroeg achter de bergen schuil, waardoor de dag voor ons gevoel als het ware een paar uur korter lijkt te worden. Het wordt er veel eerder donker.
+ Er zijn maar weinig plaatsen die de moeite waard zijn om uitgebreid te gaan bezoeken. Het is wel prachtig om door het land te rijden, met de mooie vergezichten over de zee, maar niet om te blijven.

Over het ergens aangenaam verblijven hadden de Grieken misschien wel dezelfde gedachten als wij. Aan de oostkusten zijn in de Oudheid zeer weinig steden gesticht. En ook tegenwoordig zoeken de Grieken het meest de zon en het strand op aan de westkusten!


Vanuit Porto Kagio langs de oostkust naar Gythion loopt de weg steeds hoog boven de zee.




Ergens, zomaar in the middle of nowhere, staat een borstbeeld van Michail Ioan Nikolarakos (1929 - 2000) burgemeester van Mani.


Een prachtig kerkje met een grafveldje is niet te missen, want de weg loopt door het kerkhof!



Het landschap is de hele weg overweldigend mooi. De zee is steeds dichtbij, maar toch zo oneindig ver weg, Bereikbare strandjes zijn er alleen maar bij de wat grotere plaatsjes Kotronos en Skoutari.

Die weg is toch wel een verhaal apart. Je ziet telkens niet zo ver weg een dorpje liggen en dan denk je dat je er makkelijk naar toe kan. Makkelijk gaat het wel: het asfalt is goed en de weg ligt bijna steeds op dezelfde hoogte. Maar hij kent wel enkele erg grote slingers om de baaien heen. De wegenbouwers hebben er bij de aanleg nooit aan gedacht om ergens een brug of tunnel(tje) te bouwen om dalen of bergen te omzeilen. Zij hebben gewoon op de kaart gekeken en alleen de hoogtelijnen gevolgd. En nu is het dus een weg met veel, oneindig veel bochten! Je kunt er hooguit maar vijfentwintig, dertig rijden. Het duurt allemaal eindeloos Maar gelukkig heb je de hele weg een grandioos mooi uitzicht over de zee, maar ook op de zelfs in de zomer besneeuwde toppen van de Taygetos.

Als je in buurt komt van Gythion, de gezelligste stad langs de kustweg, verandert het landschap. Geen bergen meer, maar kleine hoogteverschillen. Gythion ligt eigenlijk aan de rand van een vlakte aan een baai.


De omgeving van de stad biedt alle gelegenheid om van (zand)strand, vlakke zee en zon te genieten. De stranden van Mavrovouni (de Zwarte Bergen) ten zuiden en Selinitsa ten oosten van de stad hebben de naam de beste en vooral de veiligste van de Peloponnesos te zijn.





In de stad zelf is er een druk haventje dat vol ligt met kleine vissersbootjes. De vissers gebruiken die nauwelijks meer om te vissen: het zijn nu meest pleziervaartuigjes voor het weekend en voor de toeristen.



Toen wij er de laatste keer waren (2021) leefde men in Gythion in grote angst voor bosbranden. Vlak voordat wij er aankwamen was er een zeer grote brand geweest die pas geblust kon worden bij de eerste huizen in een noordelijke wijk van de stad. Wij hebben de gevolgen van die brand gezien: langs de weg waren kilometers lang de bomen en struiken verkoold.

Toen wij er waren, waren we ook zelf getuigen van een brand op een heuvel net buiten de campings in het zuiden. De canadairs vlogen de hele dag af en aan om de brand te blussen en de volgende dag werd hun werk overgenomen door enkele helikopters. De angst voor brand was dus wel heel begrijpelijk.



De gezelligheid in Gytion is, zoals overal in Griekenland, te vinden langs de havenkant. Op de kade is het het vrijwel onmogelijk om niet tegen een eetgelegenheid aan te lopen. Tavernes, snackbars, restaurantjes, barretjes, allemaal met uitzicht over het water. Gythion is werkelijk beroemd om de kwaliteit en de diversiteit van het geboden voedsel. Men zegt, en dat zou best wel eens waar kunnen zijn, dat je op de Peloponnesos nergens beter kan eten dan aan de kade van Gythion.

Gythion heeft een lange geschiedenis die zeker teruggaat tot ver in de Oudheid: het was de havenstad van Sparta. Vanzelfsprekend had de stad toen verschillende tempels en een theater en daarvan zijn de resten nog in de stad te vinden. Het theater wordt tegenwoordig zelfs weer gebruikt voor toneel- en muziekevenementen.

De gebouwen die in de Oudheid bij de haven stonden zijn in de loop der tijden onder de zeespiegel verdwenen. De resten daarvan zijn voor het strand van Selinitsa bij rustige zee gemakkelijk snorkelend te bekijken en vormen een grote attractie voor toeristen.

Op het strand daar ligt ook nog een veel bezochte bijzonderheid. In 1983 is de Dimitrios, een vrachtscheepje met smokkelwaar, op de kust gelopen. De eigenaars van het schip hebben zich nooit gemeld en het schip gewoon daar achtergelaten.

Dat gebeurde trouwens vroeger met oude schepen veel vaker. Griekse scheepseigenaars lieten hun overbodige en te oude schepen soms, om wat voor reden dan ook, ergens zomaar achter. Zo liggen er op afgelegen plekken nog aardig wat schepen te verroesten. Ik ken er nog een paar: op bijvoorbeeld Elafonnesos en, wijd en zijd bekend, op een strand van Zakynthos.



<--Peloponnesos: Deel 19 Peloponnesos: Deel 21-->


© Ben de Graaf Bierbrauwer

Reacties naar benilse@quicknet.nl
https://bgbpix.nl